Onder 2.38 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2018

De klacht faalt. Nog daargelaten dat in de feitelijke processtukken niet de stelling is ingenomen dat bedoelde wetenschap bij de vrouw ontbrak, ligt in het oordeel van het hof besloten dat de vrouw in ieder geval kort na het overlijden van [betrokkene 1] op de hoogte moet zijn gebracht van het feit dat zij in diens nalatenschap (enig) erfgenaam was. Dat het hof de datum van overlijden heeft gekozen als de datum waarop naar zijn oordeel de lotsverbondenheid tussen partijen is verbroken, is in dat licht bezien niet onjuist of onbegrijpelijk. Ik merk hierbij nog dat de vrouw bepaald niet transparant is geweest over de nalatenschap van [betrokkene 1]. Tekenend daarvoor is dat de vrouw aanvankelijk heeft gesteld – kennelijk om haar relatie met [betrokkene 1] in een bepaald daglicht te stellen (“ik heb voor een oude man gezorgd”) – dat zij zijn enig erfgenaam is en dat de zoon van [betrokkene 1] bij een duikongeval om het leven is gekomen. Later heeft zij gesteld dat [betrokkene 1] geen contact meer wenste met deze zoon ‘door de levenswijze van de zoon’ en dat de zoon niet op de crematie van [betrokkene 1] is gekomen. Bovendien heeft zij, zoals gezegd, nooit de aanslag successierechten in het geding gebracht om controleerbaar te maken wat zij nu precies heeft geërfd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/402fea9d3ebe632f7f5f4535b99223fa5b271c83a8d7996ed316653d502108fc | shasum -a 256