Onder 2.39 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2018

De klacht is gericht tegen het oordeel in rov. 26 dat de vrouw de teveel ontvangen alimentatie dient terug te betalen, nu het recht op alimentatie is komen te vervallen, en tegen het dictum, waarin de vrouw is veroordeeld om de partneralimentatie die zij van de man vanaf 19 januari 2012 nog heeft ontvangen, terug te betalen. Onder verwijzing naar het eerder in de onderdelen 3.8.1 en 3.8.2 weergegeven juridisch kader stelt het middel in onderdeel 4.3.1 dat verhoogde motiveringseisen gelden als de rechter een terugbetalingsverplichting vaststelt bij een nihilstelling of vermindering van een eerder vastgestelde alimentatieverplichting en dat deze eisen niet gelden in het geval dat de rechter constateert dat de alimentatieverplichting is komen te vervallen op de voet van art. 1:160 BW. Onderdeel 4.3.3 betoogt dat het hof had moeten aansluiten bij de jurisprudentie betreffende de verlaging of nihilstelling van een alimentatieverplichting per een datum in het verleden, zodat verhoogde motiveringseisen gelden, en dat het hof voorts had moeten onderzoeken of en in welke omvang een (eventuele) terugbetalingsverplichting aan de orde is. Volgens het middel is in dat verband relevant dat, anders dan in een situatie als bedoeld in art. 1:160 BW, het bij de vraag of sprake is van het vervallen van de lotsverbondenheid gaat om een weging van alle feiten en omstandigheden ( onderdeel 4.3.4 ), en dat er in dat geval reden is om aan te sluiten bij de jurisprudentie betreffende de motiveringseisen die gelden in het geval van een nihilstelling of vermindering van een alimentatieverplichting ( onderdeel 4.3.6 ). Onderdeel 4.3.7 klaagt dat het hof in het licht van het bovenstaande niet althans onvoldoende begrijpelijk heeft gerespondeerd op het verweer van de vrouw tegen een terugbetalingsverplichting met terugwerkende kracht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/402fea9d3ebe632f7f5f4535b99223fa5b271c83a8d7996ed316653d502108fc | shasum -a 256