Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 19 januari 2018

Onderdeel 3.11.2 klaagt dat het hof miskent dat slechts onder bijzondere omstandigheden kan worden geoordeeld dat de lotsverbondenheid tussen ex-echtgenoten is komen te vervallen, en dat in het geval dat sprake is van een bestaande alimentatieverplichting hoge(re) motiveringseisen gelden indien wordt geoordeeld dat in verband met het verbreken van de lotsverbondenheid (dan wel het vervallen daarvan) van de alimentatieplichtige in redelijkheid niet meer verlangd kan worden dat hij aan de alimentatiegerechtigde nog enige bijdrage in zijn/haar levensonderhoud betaalt. Althans is het bestreden oordeel zonder nadere motivering onbegrijpelijk. Ter toelichting op de klacht stelt onderdeel 3.11.3 dat van belang is (i) dat de man conform het uitgangspunt van art. 1:157 lid 4 BW gedurende twaalf jaar na de vaststelling ervan partneralimentatie aan de vrouw dient te voldoen, (ii) dat de wettelijke onderhoudsplicht van de man voortduurt tot 15 augustus 2018, nu tussen partijen geen andere afspraken zijn gemaakt, (iii) dat partijen gehuwd zijn geweest van 26 april 1984 tot 15 augustus 2006 en (iv) dat de vrouw op het moment van de echtscheiding op 15 augustus 2006 56 jaar oud was. Onderdeel 3.11.4 stelt dat deze vaststaande feiten, in onderling verband en samenhang bezien, een (zeer) terughoudende opstelling rechtvaardigen bij de beantwoording van de vraag of de lotsverbondenheid tussen partijen is verbroken en daarmee het eerder vastgestelde recht op partneralimentatie is komen te vervallen, te meer nu het de alimentatieplichtige is die de relevante omstandigheden die meebrengen dat deze vraag positief moet worden beantwoord, moet stellen en bewijzen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/402fea9d3ebe632f7f5f4535b99223fa5b271c83a8d7996ed316653d502108fc | shasum -a 256