Onder 8 Parket bij de Hoge Raad 13 maart 2018

137. Het vorenstaande kan als volgt worden samengevat. Ten eerste: de wrakingsregeling als bedoeld in artikel 512 e.v. Sv is van toepassing op de (wrakings)rechter die oordeelt naar aanleiding van een verzoek om wraking. Ook die rechter ‘behandelt’ een zaak als bedoeld in artikel 512 Sv. Ten tweede: de rechters waarop het onderhavige wrakingsverzoek betrekking had, hebben het verzoek kunnen aanmerken als misbruik van de in artikel 512 Sv gegeven bevoegdheid om een rechter te wraken, nu dat verzoek uitsluitend werd gebaseerd op een voor verzoeker niet welgevallige beslissing en slechts als doel kon hebben alsnog een verdaging te bewerkstelligen van de vastgestelde behandeling van een eerder gedaan wrakingsverzoek. De vaststellingen van de rechtbank wijzen uit dat hetgeen met het verzoek werd beoogd niet overeenkwam met de ratio van de bevoegdheid tot wraking, te weten de waarborging van het recht op berechting door een onafhankelijk gerecht. Ten derde: de rechtbank heeft het verzoek om wraking buiten behandeling kunnen laten omdat het geen wrakingsverzoek betrof als bedoeld in de artikelen 512 e.v. Sv. Het verzoek werd weliswaar gepresenteerd als verzoek om wraking, maar inhoudelijk was het verzoek in feite een bezwaar tegen de afwijzing door de wrakingskamer van een verzoek tot aanhouding van de behandeling van een eerder wrakingsverzoek.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea5d5cd29ce2e56400674367b78575db6594f02653dc266cc07a453ec9c917f0 | shasum -a 256