Onder 4.5. Parket bij de Hoge Raad 13 maart 2018

56. Ter illustratie van het uitgangspunt dat de gewraakte rechter geen recht mag spreken in eigen zaak, wijs ik op een arrest van de Hoge Raad van 18 december 2015. Het arrest heeft betrekking op het in artikel 39, eerste lid, Rv gegeven voorschrift, dat overeenkomt met het in artikel 515, eerste lid, Sv gegeven voorschrift, te weten dat het verzoek om wraking wordt behandeld door een meervoudige kamer waarin de rechter om wiens wraking is verzocht geen zitting heeft. De Hoge Raad overwoog dat dit voorschrift ertoe strekt “ dat een beslissing op het wrakingsverzoek wordt verkregen die voor alle betrokkenen uit procedureel oogpunt geen twijfels oproept. ” Om die reden werd een arrest vernietigd waarbij het wrakingsverzoek door het hof niet in behandeling werd genomen omdat het, zo oordeelde het hof, niet was ondertekend door een advocaat en zodoende niet was voldaan aan de eisen die aan een schriftelijk wrakingsverzoek worden gesteld (terwijl de man in de zaak over het gezag over een kind niet ter terechtzitting was verschenen zodat het verzoek niet alsnog mondeling kon worden gedaan). Met een beroep op artikel 39, eerste lid, Rv vernietigde de Hoge Raad ’s hofs arrest, onder meer op de grond dat de gewraakte raadsheer deel uitmaakte van de kamer die op het wrakingsverzoek had beslist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea5d5cd29ce2e56400674367b78575db6594f02653dc266cc07a453ec9c917f0 | shasum -a 256