Onder 2.3. Parket bij de Hoge Raad 13 maart 2018

28. De gedachte dat de verdachte geen belang zou hebben bij de keuze voor eendaadse in plaats van meerdaadse samenloop roept (in die nieuwe situatie) ook vragen van andere aard op. In het algemeen hecht Uw Raad veel belang aan vaststellingen die het toepasselijke strafmaximum bepalen. Aan de motivering van de bewezenverklaring van voorbedachte raad, roekeloosheid en ‘handelen in de uitoefening van een beroep of bedrijf’ in de Opiumwet dienen volgens Uw Raad bepaaldelijk eisen te worden gesteld, mede met het oog op de gevolgen voor het strafmaximum. Aan het verschil tussen medeplegen en medeplichtigheid houdt Uw Raad eveneens strak de hand; cassatie is bij een ontoereikende onderbouwing van een bewezenverklaring van medeplegen aangewezen. Mij komt dat gelukkig voor. De vraag rijst waarom het dan heel anders zou liggen bij het onderscheid tussen eendaadse en meerdaadse samenloop. Is het verschil in benadering gebaseerd op een inschatting dat de keuze tussen beide figuren er voor de opgelegde straf uiteindelijk niet toe doet? Die inschatting zou op gespannen voet staan met het belang dat Uw Raad blijkens de arresten van 20 juni 2017 aan een juiste toepassing in feitelijke aanleg van de samenloopregeling hecht. Van een waarborg tegen dubbele bestraffing zou dan op de keper beschouwd niet of nauwelijks sprake zijn. Het is ook een inschatting die - zo komt mij voor - lastig bevredigend te onderbouwen is. Een duidelijk beeld van de praktijk bestaat op dit punt bij mijn weten niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa137708adec0623ccf03e632e26e02f51133999149d12c122311a4fcc0af066 | shasum -a 256