Onder 3.52. Parket bij de Hoge Raad 1 juni 2018

Het subonderdeel treft geen doel. Het oordeel van het hof dat het bewijsaanbod als onvoldoende gespecificeerd wordt gepasseerd is geenszins onbegrijpelijk in het licht van rov. 3.9. In rov. 3.9 heeft het hof beoordeeld of het orgaan dat rechtsgeldig over de bezoldiging van commissarissen kon besluiten – de AV – bekend was met het bestaan en de hoogte van de toegekende bezoldiging en daarmee heeft ingestemd. Het bewijsaanbod in de memorie van antwoord onder 72 ziet op de stellingen dat [eiser] “zeer veel managementwerkzaamheden diende te verrichten” en “enorme hoeveelheden tijd heeft besteed” aan de managementwerkzaamheden. Deze stellingen kunnen, indien bewezen, niet tot bekendheid van de AV ter zake de bezoldiging van [eiser] leiden. Ook het in memorie van antwoord onder 72 aangeboden getuigenbewijs – “de (toenmalige) accountant van Imeko, [betrokkene 5] en [betrokkene 6] , functionarissen van ING en C+E bankiers, [betrokkene 4] , [betrokkene 7] , [betrokkene 1] ” – heeft het hof terecht en niet onbegrijpelijk mogen passeren, omdat deze bewijsaanbiedingen niet zien op de bekendheid van de bezoldiging van [eiser] bij de AV. De overige verwijzingen naar bewijsaanbiedingen in de memorie van antwoord, nrs. 48 en 62, en nr. 19 van de pleitnota van mr. Anema, zien ook op aard en omvang van de verrichte werkzaamheden en heeft het hof om dezelfde reden en niet onbegrijpelijk mogen passeren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb3a913692b41442d4b8214c0b4813c50f278263197a3ca872c4e8c8382c4f35 | shasum -a 256