Onder 3.60. Parket bij de Hoge Raad 1 juni 2018

Beide partijen zijn het erover eens dat het hof over het beroep op de ongerechtvaardigde verrijking noch in conventie (rov. 3.11) noch in reconventie (rov. 3.13 eerste zin) een uitdrukkelijke beslissing heeft gegeven. Mijns inziens kan in rov. 3.13 eerste zin een afwijzing van het beroep op ongerechtvaardigde verrijking worden gelezen. Het hof overweegt aldaar dat “ook hier als afwijzingsgrond [geldt] dat het beloningsbesluit van de ava van 27 juni 2002 geacht wordt een vergoeding voor die taken in te sluiten”. In het oordeel van het hof dat de in de AV van 27 juni 2002 vastgestelde vergoeding van € 12.000,- per jaar voor in zijn hoedanigheid van commissaris verrichte werkzaamheden, ongeacht de aard daarvan, tevens een vergoeding voor de door hem als tijdelijke bestuurder verrichte werkzaamheden wordt geacht in te sluiten, ligt mijns inziens besloten dat geen sprake kan zijn van een wanverhouding waarbij Imeko ongerechtvaardigd is verrijkt in de zin van artikel 6:212 BW. Hier komt nog bij dat als [eiser] op enig moment van mening is geweest dat de door de AV van 27 juni 2002 vastgestelde vergoeding in verband met zijn verrichte managementwerkzaamheden niet meer toereikend was – anders gezegd dat hij door de verrichte werkzaamheden werd verarmd – hij de AV had kunnen en moeten vragen de commissarisvergoeding (verder) te verhogen (nr. 3.27). Terzijde merk ik nog op dat in de procedure tussen [betrokkene 1] en Imeko na verwijzing door HR 6 januari 2012 naar het hof Den Haag in het arrest van 12 maart 2013 (zie over dat arrest ook voetnoot 2 en nr. 3.33) in rov. 8 het beroep op ongerechtvaardigde verrijking eveneens is afgewezen. Het middelonderdeel faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb3a913692b41442d4b8214c0b4813c50f278263197a3ca872c4e8c8382c4f35 | shasum -a 256