Onder 3.15. Parket bij de Hoge Raad 1 juni 2018

In nr. 3.2 stipte ik de verwantschap tussen beide zaken al aan. Het gaat in beide zaken om de beloning van een voormalige commissaris van Imeko voor bestuurswerkzaamheden die de commissaris als tijdelijke bestuurder heeft verricht. De zaak speelt vrijwel in hetzelfde tijdvak en dezelfde statutaire regeling is van toepassing. Een verschil is bijvoorbeeld dat [eiser] gedurende zijn gehele commissariaat, van zijn benoeming per 27 juni 2002 tot zijn defungeren per 12 juni 2006, commissaris is gebleven, terwijl [betrokkene 1] van 1 september 2003 tot 11 juli 2005 (statutair) bestuurder is geweest en per eerstgenoemde datum is teruggetreden als commissaris. Een ander verschil is dat in de onderhavige zaak in eerste instantie Imeko de eerder betaalde vergoedingen als onverschuldigd betaald terugvordert, terwijl in de eerdere zaak het [betrokkene 1] was die een vordering tot betaling van de volgens hem verschuldigde vergoedingen had ingesteld. Ik stel vast dat de rechtsregels uit het Imeko-arrest van 2012 van toepassing zijn. Of er feitelijke of juridische gronden zijn die tot een andere uitkomst dan in HR 6 januari 2012 zouden moeten leiden, komt aan de orde bij de bespreking van de cassatieklachten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb3a913692b41442d4b8214c0b4813c50f278263197a3ca872c4e8c8382c4f35 | shasum -a 256