Onder 3.61 Parket bij de Hoge Raad 8 juni 2018

Het hof heeft, anders dan de subonderdelen suggereren, door te overwegen dat door [eiser] c.s. geen omstandigheden zijn aangevoerd ten betoge dat geen sprake is van onrechtmatige hinder, de enkele normschending echter niet doorslaggevend geacht. In zoverre mist de klacht dus feitelijke grondslag. Het hof heeft immers in rov. 9.8 overwogen dat het hof met de rechtbank van oordeel is dat verder geen omstandigheden zijn gebleken die afdoen aan de conclusie dat de door [eiser] c.s. in zijn appartement aangebrachte PVC-vloer niet voldoet aan de geldende geluidsnorm, dat [eiser] c.s. daarmee heeft gehandeld in strijd met artikel 26 lid 1 van het splitsingsreglement en dat de door [verweerder] c.s. ervaren geluidshinder de toepasselijke norm overschrijdt. De rechtbank heeft in rov. 3.12. tot en met 3.14. van haar eindvonnis de overige omstandigheden gewogen. Zo heeft de rechtbank onder meer in rov. 3.13. overwogen dat op grond van het dagboek van [verweerder] c.s. en de metingen van Greten Raadgevende Ingenieurs, ook wanneer daarop de reactie van [eiser] c.s. wordt betrokken en enkele waarnemingen van [verweerder] c.s. in twijfel worden getrokken, aannemelijk is dat [verweerder] c.s. elke dag, gedurende meerdere momenten geluidsniveaus ervaart die de toepasselijke isolatienorm overschrijden. In hoger beroep heeft [eiser] c.s. geen nieuwe stellingen aangedragen. Het hof kon dan ook volstaan met het aansluiten bij de overwegingen van de rechtbank. Ik merk daarbij op dat het mede gelet op tekst en redactie van artikel 26 lid 1 van het splitsingsreglement vooral op de weg van [eiser] c.s. lag om aannemelijk te maken dat ondanks overschrijding van de norm geen sprake was van onrechtmatige hinder.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dfc393fa5cb7dcdfc7a3fbe07007b5b0261b9077154a7bfe985122b899fbb9f0 | shasum -a 256