Onder 2.25 Parket bij de Hoge Raad 8 juni 2018

Grief V in het principaal appel bestrijdt de afwijzing van de reconventionele vordering van [eiser] c.s. Die vordering komt erop neer dat [verweerder] c.s. hem heeft lastiggevallen in verband met niet bestaande geluidshinder, waardoor hij in zijn leef- en woongenot is geschaad. Als vergoeding van daardoor geleden schade vorderde [eiser] c.s. in eerste aanleg een bedrag van € 5.000,--. [eiser] c.s. heeft deze vordering in hoger beroep vermeerderd met een bedrag van € 7.000,-- aan kosten van rechtsbijstand. [eiser] c.s. heeft aan deze eisvermeerdering ten grondslag gelegd dat [verweerder] c.s. de rechtbank doelbewust heeft misleid over het huishoudelijk reglement en de geldende geluidsnorm (rov. 9.9 van het eindarrest). Het hof kan zich wat betreft de oorspronkelijke vordering van [eiser] c.s. geheel vinden in hetgeen de rechtbank hierover heeft geoordeeld (eindvonnis van 8 april 2015, rov. 3.18.) en maakt dit oordeel van de rechtbank tot het zijne. Met betrekking tot de in hoger beroep vermeerderde eis heeft het hof vastgesteld dat deze feitelijke grondslag mist aangezien uit zijn eerdere overwegingen blijkt dat het standpunt van [verweerder] c.s. over de vaststelling van het huishoudelijk reglement en de daarin opgenomen geluidsnorm gevolgd dient te worden. Ook Grief V wordt daarmee verworpen (rov. 9.10 van het eindarrest).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dfc393fa5cb7dcdfc7a3fbe07007b5b0261b9077154a7bfe985122b899fbb9f0 | shasum -a 256