Alinea 94 Parket bij de Hoge Raad 26 juni 2018

9. In het onderhavige geval heeft het hof het beroep op noodweer verworpen door te overwegen – samengevat – dat de gedraging van de verdachte niet kan worden aangemerkt als verdedigend, maar – naar de kern bezien – als aanvallend. Het hof oordeelt dat uit de omstandigheid dat de verwondingen van de aangever zich op zijn rug bevinden, valt af te leiden dat die wonden zijn toegebracht op het moment dat de verdachte de aangever achtervolgde en dat – hoewel er mogelijk daarvoor een situatie heeft bestaan die als een aanranding kan worden aangemerkt – deze op dat moment was beëindigd. Gelet op hetgeen onder 8. is vooropgesteld, valt daarmee ook reeds het doek voor het beroep op noodweerexces. Het hof heeft voor de verwerping van dat beroep voorts overwogen dat niet aannemelijk is geworden dat de hevige gemoedsbeweging “in de kern zijn oorzaak vindt in de eerdere aanval dan wel schermutseling tussen aangever en verdachte in voorgenoemde eerste fase van de confrontatie.” Dit oordeel is, gelet op de door het hof vastgestelde voorafgaande ruzie en de provocatieve sfeer, niet onbegrijpelijk. Gelet op het voorgaande is de verwerping van het beroep op noodweerexces niet onbegrijpelijk en voldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6607754c4423404443bbe7a1881fece9ed7717de89485e926550fc8223949393 | shasum -a 256