Alinea 129 Parket bij de Hoge Raad 26 juni 2018

36. In hoger beroep is namens de verdachte betoogd dat hij de Nederlandse taal niet machtig is, waardoor hij de verzoeken van de griffier niet heeft begrepen. Het hof heeft dit verweer verworpen en – samengevat - geoordeeld dat de strekking van de vordering van de griffier de verdachte moet hebben bereikt, omdat duidelijk moet zijn geweest dat verdachte en zijn medeverdachten de vergadering belemmerden, ook al is de verdachte de Nederlandse taal niet machtig. Gelet op het vooropgestelde is dat oordeel niet onjuist. Hieruit leid ik af dat indien er wel bewoordingen zijn gebruikt, hetgeen in het onderhavige geval speelt, het niet noodzakelijkerwijs in een taal dient te zijn die de verdachte begrijpt, zolang uit de overige vastgestelde omstandigheden maar voldoende kan worden afgeleid wat de strekking van de vordering is. Uit de bewijsvoering van het hof blijkt dat door de gedragingen van verdachte en zijn medeverdachten de aldaar aanwezigen zich niet meer verstaanbaar konden maken en de vergadering is geschorst, waarop de griffier tot drie keer toe heeft gevorderd dat de verdachte de zaal verliet (bewijsmiddel 1). Uit die omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, kan worden afgeleid dat het de verdachte de vordering heeft vernomen alsmede dat hij heeft begrepen deze vordering ertoe strekte dat hij zich uit de raadszaal verwijderde. Daaraan doet niet af dat de verdachte de Nederlandse taal niet machtig zou zijn. Het oordeel van het hof is derhalve niet onbegrijpelijk, noch ontoereikend gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e005ef8aa552217a110eb9c87df0161bcce20288fe4eb90ad264193b1ac725f9 | shasum -a 256