Onder 24 Parket bij de Hoge Raad 15 mei 2018

24. Daarmee gaat het er in de kern om of het hof uit de bewijsmiddelen heeft kunnen afleiden dat de verdachte opzettelijk en met voorbedachte raad het slachtoffer van het leven heeft beroofd door, terwijl het slachtoffer zich weerloos in het chalet bevond, dat chalet in brand te steken. Het hof heeft, in lijn met het sectierapport, geconcludeerd dat het slachtoffer door de brand om het leven is gekomen (bewijsmiddel 4). Daaraan kan een aanwijzing worden ontleend dat bij de verdachte niet de indruk heeft bestaan dat het slachtoffer ten tijde van de brandstichting in het chalet niet meer leefde. Het slachtoffer moet immers nog adem hebben gehaald. Het hof heeft vastgesteld dat de verdachte op drie plekken brand heeft gesticht in de onmiddellijke nabijheid van het lichaam van het slachtoffer. Het hof heeft daarbij gewezen op de tijd die gemoeid moet zijn geweest met de voorbereidende handelingen, waaronder het uitgieten van een brandversneller. Daarin ligt als vaststelling van het hof besloten dat de verdachte zich ten minste gedurende enige tijd heeft bevonden in de onmiddellijke nabijheid van het op dat moment nog ademende slachtoffer. In dat licht en gelet op de afwezigheid van enig verweer op dit punt in feitelijke aanleg – eerst in cassatie wordt gewezen op de mogelijkheid dat de dader van de brandstichting in de veronderstelling verkeerde dat het slachtoffer reeds door het eerder toegepaste geweld was komen te overlijden – heeft het hof het bewezenverklaarde opzet op de levensberoving alsmede de voorbedachte raad naar het mij voorkomt uit de bewijsmiddelen kunnen afleiden, en kunnen overwegen dat de wijze van brandstichting ‘niet anders opgevat (kan) worden dan (BFK: als) het doelbewust en planmatig willen doden van de op dat moment weerloze [slachtoffer] ’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dcc04ace01ec6368e8774a2a52979c92e283151491e25a44d16e16c443b35583 | shasum -a 256