Onder 2.10 Parket bij de Hoge Raad 15 juni 2018

Bij de beoordeling van de klacht neem ik tot uitgangspunt dat het middel niet opkomt tegen de oordelen in rov. 5.10 (i) dat de reden van de verkoop door de Holding van [B] B.V. aan [C] was gelegen in het drukke werkzame leven van de man, (ii) dat het de uitdrukkelijke bedoeling van partijen was dat de man na de verkoop minder zou gaan werken zodat partijen meer tijd voor elkaar zouden hebben, (iii) dat partijen indertijd hebben gesproken over de mogelijkheid dat de man op den duur nog maar twee dagen per week werkzaam zou zijn en (iv) dat de verkoop van [B] B.V. zich heeft voltrokken op het moment dat partijen nog de intentie hadden om hun relatie voort te zetten. De vrouw was partij bij de afspraken die tussen de Holding en [C] zijn gemaakt inzake [B] B.V. Het hof heeft in rov. 5.9, in cassatie evenmin bestreden, overwogen dat de man met ingang van 1 januari 2017 van de Holding een periodeloon van € 2.800,- bruto per maand ontvangt, gebaseerd op twee werkdagen in de week. Dit vindt steun in de salarisstroken die de man in het geding heeft gebracht. In de passage in de pleitnota van de vrouw, waarnaar het onderdeel verwijst, wordt verwezen naar de door de man in het geding gebrachte conceptjaarrekening van de Holding voor het jaar 2016. Daar wordt op blz. 6 een bedrag van € 50.278,- aan personeelskosten genoemd. De vrouw stelt dat zij zelf een bedrag van € 12.000,- ontvangt en dat de man derhalve een bedrag van € 38.278,- moet hebben ontvangen. Deze gevolgtrekking kan echter niet worden gemaakt, reeds in het licht van het feit dat het om een conceptjaarrekening gaat , 2016 en 2017 andere jaren zijn en niet duidelijk is of in het genoemde bedrag van € 50.278,- ook andere vergoedingen (bijvoorbeeld vakantietoeslag en onkostenvergoedingen) zijn begrepen. De overige stellingen waarnaar het onderdeel verwijst hebben grotendeels betrekking op de positie/mogelijkheden van de man als bestuurder tevens meerderheidsaandeelhouder. Uit het partijdebat in feitelijke instanties zoals hiervoor weergegeven in 2.2 blijkt dat de vrouw stelt dat de man meer inkomsten kan halen uit de B.V. In haar inleidend verzoekschrift onder punt 12 heeft de vrouw betoogd dat de vennootschap ruimte heeft om de man een salaris uit te keren dat voldoende is om in de behoefte van de vrouw te voorzien. De vennootschap beschikt over een ruim vermogen. De vrouw verwijst daarbij naar de jaarcijfers per 31 december 2014 . De man heeft in zijn verweerschrift in eerste aanleg onder het kopje draagkracht van de man daarop slechts aangevoerd dat wat aan management fee en huurinkomsten in [A] B.V. binnenkomt, toekomt aan beide aandeelhouders.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e2e47233268aa4a89e35d7722e7e336f4dde1b6043fae8178640aa9e41a190af | shasum -a 256