Onder 5.4. Parket bij de Hoge Raad 9 januari 2018

In het onderhavige geval kan naar mijn mening niet gezegd worden dat in het gebruik van de verklaringen van [betrokkene 2] , [betrokkene 4] en wijkagent [verbalisant 3] voor het bewijs voldoende aanknopingspunten bevatten die kunnen verklaren waarom het hof de verklaringen van de aangever betrouwbaar heeft geacht. Als het inderdaad zo zou zijn dat die verklaringen op essentiële punten in feite conclusies zijn die door de aangever zijn getrokken op basis van informatie die hem achteraf is aangereikt, kan het gebruik van die verklaringen niet gerechtvaardigd worden door ander, mogelijk wel betrouwbaar bewijsmateriaal. Daar komt bij dat de betrouwbaarheid van dat andere bewijsmateriaal met kracht van argumenten door de verdediging is aangevochten, waardoor niet gezegd kan worden dat die betrouwbaarheid buiten redelijke twijfel staat. In het midden kan daarom blijven of al hetgeen met betrekking tot de afzonderlijke bewijsmiddelen is aangevoerd, evenzovele uitdrukkelijk onderbouwde standpunten opleveren waarop het hof had moeten responderen. Hetgeen in zijn totaliteit is aangevoerd met betrekking tot de betrouwbaarheid van de voor het bewijs gebezigde verklaringen van de aangever [betrokkene 1] en de getuigen [betrokkene 2] , [betrokkene 4] en [verbalisant 3] kan bezwaarlijk anders worden verstaan dan een standpunt dat duidelijk, door argumenten geschraagd en voorzien van een ondubbelzinnige conclusie naar voren is gebracht. Het hof is hiervan afgeweken door die verklaringen voor het bewijs te gebruiken, maar heeft, in strijd met art. 359 lid 2 Sv, verzuimd in het bijzonder de redenen op te geven die daartoe hebben geleid. Dat verzuim heeft ingevolge art. 359 lid 8 Sv nietigheid tot gevolg. De klachten zijn derhalve terecht voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d10a17c924dc1c26bd6f1f8b58a6322eec9defe6e4f29ee53ada9bfdb5498e4e | shasum -a 256