Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 22 juni 2018

Naar de onbestreden vaststelling van het hof is de kern van het betoog van de vrouw in haar principale grieven dat zij jegens de man nog steeds aanspraak kan maken op dwangsommen en dat de voorzieningenrechter om die reden een onjuist vonnis heeft gewezen (rov. 3.3). Het hof mocht de hiervoor genoemde stellingen naar mijn mening aldus begrijpen dat bij de beoordeling van dit betoog acht diende te worden geslagen op de omstandigheid dat de vrouw de achterstand in de hypotheekrente en premies levensverzekering inmiddels uit eigen middelen heeft voldaan. In de geciteerde stelling uit de memorie van grieven ligt immers besloten dat de vrouw de achterstand bij Delta Lloyd - waarop de veroordeling van de man zag - heeft voldaan en die betaling is bij pleidooi ook bevestigd. Zoals hiervoor in randnummer 2.6 opgemerkt, is met de betaling door de vrouw aan Delta Lloyd doel en strekking van de veroordeling op straffe van een dwangsom tot voldoening van Delta Lloyd komen te vervallen. De genoemde stellingen bieden voldoende feitelijke grondslag voor deze juridische gevolgtrekking. In dat licht bezien, is het hof niet buiten de grenzen van de rechtsstrijd getreden met zijn oordeel dat de vrouw vanaf de dag dat zij de achterstand in de hypotheekrente aan Delta Lloyd heeft voldaan niet meer gerechtigd is om dwangsommen bij de man te incasseren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9cad3da81552e8e63515b3b2f6c66f221b461e18c5e8415d8a72b52b70af7bc4 | shasum -a 256