Onder 4.2. Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2018

Maar de vraag is of dit verschil met de onderhavige zaak werkelijk zo groot is dat de aanwijzing van het EHRM in de zaken Manoli en Lorifice niet van toepassing is. In de onderhavige zaak staat immers vast dat er veel op het spel stond voor verdachte. De rechtbank had verdachte veroordeeld voor 2 subsidiair, bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht en het wapendelict tot een straf van veertien maanden waarvan zeven maanden voorwaardelijk. Het hof veroordeelde verdachte voor hetzelfde wapendelict en daarnaast voor twee pogingen doodslag, en wel tot een gevangenisstraf voor de duur van vijf jaar. Dat verschil berust enkel op de verschillende waardering van de betrouwbaarheid van de gebroeders [slachtoffers] . Gelet op de twijfelachtige rol die deze getuigen volgens verdediging en rechtbank hebben gespeeld in de aanloop tot de schietpartij en het grote belang bij een juiste waardering van hun verklaringen met het oog op de grote gevolgen die een andere waardering dan die van de rechtbank zou kunnen hebben had het hof mijns inziens zelf de betrouwbaarheid van deze beide getuigen moeten toetsen. Er zijn hier dus meer argumenten voor het toepassen van het standpunt van het EHRM in de zaak Manoli dan in de zaak waarin de Hoge Raad op 3 april 2018 het cassatiemiddel verwierp dat ook stelde dat het hof ambtshalve getuigen had moeten horen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2f7fc83d8117eacd717bcf00504ac3913c199cccbec3eb88456ec69f3dfbe5b3 | shasum -a 256