Onder 8.14. Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2018

Wat betreft de stellingen onder b) en c), haalt de steller van het middel mijns inziens twee dingen door elkaar. Op zich is het juist dat de officier van justitie beslist op welke grond beslag wordt gelegd (en mag hij deze grondslag ook wijzigen). Maar in het geval van een art. 94 Sv-beslag is het aan de beklagrechter om te oordelen of het belang van strafvordering zich tegen teruggave verzet omdat het (bijvoorbeeld) niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de later oordelende strafrechter tot verbeurdverklaring zal overgaan. Met haar overweging dat sprake is van een beslag op grond van art. 33a lid 1 sub b en/of c Sr heeft de rechtbank slechts invulling gegeven aan de beantwoording van die vraag. Dat oordeel getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk. De rechtbank heeft immers vastgesteld dat tegen [betrokkene 1] , de bestuurder van [A] , een strafvervolging is ingesteld en dat [A] verdacht wordt van witwassen. Daarbij kunnen de in beslag genomen auto’s, die kennelijk gefinancierd zijn door uit misdrijf verkregen geld, dat door [betrokkene 1] is ingebracht in [A] , zowel worden beschouwd als voorwerpen met betrekking tot welke het feit (witwassen) is begaan als instrumenten die bij de uitvoering daarvan zijn gebruikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59e71c009c5b64c69fae07b142ccc1ce2f6f028a0bb147f9c026e822091b9b91 | shasum -a 256