Onder 6.14. Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2018

Uit deze overweging blijkt dat de ratio van de beperking van de mogelijkheid om teruggave tijdens de behandeling in raadkamer te verzoeken in een goede procesorde moet worden gezocht. Naar mijn mening is er geen wezenlijk verschil tussen het mondeling ter zitting verzoeken om teruggave en het schriftelijk ter zitting verzoeken om teruggave, al dan niet in de vorm gegoten van een verzoek op grond van art. 552a Sv of een schriftelijke pleitnota. Het gaat immers bij de indiening van een klaagschrift op de daarvoor voorgeschreven manier om méér dan het nodeloos in gang zetten van een “papiermolen”. Het opmaken van een akte dient er onder andere toe controleerbaar vast te leggen of een klaagschrift is ingesteld binnen de daartoe gestelde termijn. Door de schriftelijke indiening zoals bepaald in de art. 449-451 Sv worden ook een aantal procedurele garanties geactiveerd. Zo zijn op grond van de art. 552a e.v. Sv aan de indiening van een klaagschrift gevolgen verbonden om de procespositie van de beslagene en verschillende belanghebbenden te waarborgen, onder andere met het oog op het toepassen van hoor en wederhoor. De griffier van het gerecht waar het klaagschrift is ingediend moet op grond van art. 552a lid 5 Sv een afschrift van het klaagschrift aan de beslagene sturen en hem mededelen dat hij zijnerzijds een klaagschrift kan indienen. Ook andere belanghebbenden moeten van het klaagschrift in kennis worden gesteld en op hun beurt weer geïnformeerd worden over de mogelijkheid om te worden gehoord en dat zij ook een klaagschrift in kunnen dienen. De voorschriften met betrekking tot de informatie- en hoorplichten worden op straffe van nietigheid gehandhaafd. Oproepingen moeten bovendien behoorlijk en tijdig geschieden in die zin dat de betrokkenen in de gelegenheid wordt gesteld de hen toekomende processuele middelen aan te wenden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59e71c009c5b64c69fae07b142ccc1ce2f6f028a0bb147f9c026e822091b9b91 | shasum -a 256