Onder 8.3. Parket bij de Hoge Raad 3 juli 2018

‘’(…) Zou de Hoge Raad hebben geoordeeld dat art. 33 Fw in de weg zou staan aan het strafvorderlijk beslag op de voet van art. 94 Sv, dan is niet ondenkbaar dat menig strafproces zou worden gefrustreerd door – mogelijk onheuse – faillissementsaanvragen en daarop volgende faillietverklaring van verdachten met meer dan één schuldeiser. Faillietverklaring zou dan tot gevolg hebben dat alle goederen die ten behoeve van de strafvorderlijke waarheidsvinding, onttrekking aan het verkeer en verbeurdverklaring zijn vergaard (art. 94 Sv), ter private executie zouden moeten worden overgeheveld naar de faillissementsboedel, met als uiterste consequentie dat van een effectieve waarheidsvinding in strafproces weinig meer over blijft. De beslissing van de Hoge Raad om het publiekrechtelijke belang van de — veelal tragere — strafvordering te laten prevaleren boven de private belangen van spoedige faillissementsafwikkeling lijkt mij tegen deze achtergrond dan ook begrijpelijk. Hierbij komt met name gewicht toe aan het afwenden van de onwenselijke situatie waarin de schuldeisers van de failliet hun vordering of een gedeelte daarvan voldaan krijgen uit goederen die (deels) uit misdrijf afkomstig zijn. Het komt mij acceptabeler voor dat dergelijke goederen aan de Staat toevallen door verbeurdverklaring in plaats van aan private partijen via de faillissementsboedel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59e71c009c5b64c69fae07b142ccc1ce2f6f028a0bb147f9c026e822091b9b91 | shasum -a 256