Onder 3.6 Parket bij de Hoge Raad 31 januari 2018

Uit de genoemde Handleiding Erfrechtprocedures Kantonrechter volgt dat tot opheffing van de vereffening kan worden overgegaan indien uit de activa van de nalatenschap niet meer dan de preferente crediteuren en de kosten van de vereffening kunnen worden voldaan, of indien de niet-opheffing leidt tot zodanig oplopende kosten dat concurrente schuldeisers niets of vrijwel niets zullen ontvangen. De wetgever heeft aan de rechter enige ruimte gegeven om te bepalen in welke gevallen tot opheffing kan worden besloten. Mede gelet op de belangen van de schuldeisers die een vereffening tracht te waarborgen, is in dit kader terughoudendheid gepast. Een negatieve boedel, waarin de passiva groter zijn dan de activa, is niet per se voldoende reden om de vereffening op te heffen. Het ligt voor de hand dat een rechter beslist over de vraag of een vereffening kan worden opgeheven. Gevolg hiervan is dat aan het verzoek tot opheffing griffiekosten zijn verbonden, welke kosten zwaar drukken op de al weinig omvangrijke boedel. Dat aan een dergelijk verzoek griffiekosten zijn verbonden, wijkt af van de situatie waarin een faillissement wordt opgeheven. In dat laatste geval wordt namelijk geen griffierecht geheven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3bb5cdb1163c832e6df94c9d675c041593ea685fd58dab2e2482d1e7410a8293 | shasum -a 256