Onder 3.41. Parket bij de Hoge Raad 20 april 2018

Deze klachten treffen evenmin doel. Als de gedachtegang van het onderdeel dat het enquêterecht zonder de mogelijkheid van het kunnen treffen van voorzieningen als bedoeld in artikel 2:282 lid 3 jo. 2:283 BWC op basis van anterieure feiten leidt tot een “gemankeerd” enquêterecht gevolgd zou worden, zou het enquêterecht zo mogelijk nog “gemankeerder” worden als het cassatieberoep gevolgd zou moeten worden in die zin dat ook het kunnen vaststellen van wanbeleid en het kunnen aanwijzen van één of meer verantwoordelijken voor dat wanbeleid op basis van anterieure feiten niet meer mogelijk zou zijn (vgl. onderdeel 13 sub a en b). De klachten van dit onderdeel zijn derhalve innerlijk tegenstrijdig. Overigens leidt ’s Hofs oordeel in rov. 4.1.8 dat het Hof indien het wanbeleid vaststelt op grond van anterieure feiten en daarvoor verantwoordelijke personen aanwijst, “niet op grond van uitsluitend die feiten ten nadele van die personen voorzieningen [kan] treffen als bedoeld in art. 282 lid 3 jo. 283 BW” anders dan in het onderdeel is betoogd, mijns inziens niet tot een “gemankeerd” enquêterecht. Daarbij kan in ogenschouw worden genomen dat uit empirisch onderzoek naar het Nederlandse enquêterecht blijkt dat slechts in 9% van de zaken in de periode 1971-2016 door de Ondernemingskamer definitieve voorzieningen zijn getroffen. Voorts is de beperking die het Hof zich oplegt slechts van toepassing bij het “op grond van uitsluitend [curs. A-G] die [anterieure, A-G] feiten” treffen van voorzieningen in de zin van artikel 2:282 lid 3 jo. 2:283 BWC. Ik memoreer ook dat het Hof in rov. 4.1.8 opmerkt dat het in de onderhavige zaak geen aanleiding ziet om dergelijke voorzieningen te treffen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f4c95a2f6fbd55abd14010cff2998cfcd3db9f9e7d440af0e802fdd308c23448 | shasum -a 256