Onder 3.23. Parket bij de Hoge Raad 22 juni 2018

De klacht van onderdeel 4 kan evenmin tot cassatie leiden. Ik memoreer dat rov. 2.1 een samengevatte weergave is van waar het volgens de rechtbank in deze zaak om gaat. Uit de klacht blijkt geenszins dat, en hoe, het in het onderdeel als onbegrijpelijk bestreden “in de kern genomen”-oordeel van de rechtbank zou doorwerken in de daaropvolgende overwegingen van de rechtbank in rov. 2.2 e.v. over de vraag of LM in het hoger beroep kan worden ontvangen. Uit het oordeel van de rechtbank blijkt mijns inziens niet dat het betekenis heeft toegekend aan de omstandigheid dat LM niet (tevens) zou hebben aangevoerd dat bij het beheer en de vereffening van de faillissementsboedel de betrokken belangen van LM als schuldeiser door de door de curator voorgenomen handeling dreigen te worden geschaad, omdat geen sprake is van opbrengstmaximalisatie ten behoeve van deze faillissementsboedel. De in het onderdeel aangehaalde stellingen lijken verband te houden met de strekking van art. 69 Fw (zie nr. 3.15 hiervoor). Zoals hierna zal blijken, komt de rechtbank op andere gronden tot een niet-ontvankelijkheidverklaring van LM in haar verzoek ex art. 69 Fw. Dat dit onderdeel niet tot cassatie kan leiden, laat overigens onverlet dat het “in de kern genomen”-oordeel van de rechtbank mij niet voorkomt als een volledig adequate weergave van de stellingen die LM aan haar verzoek ten grondslag heeft gelegd. Dat LM meer aan haar verzoek ten grondslag heeft gelegd dan waartoe de rechtbank het “in de kern genomen” tot terugbrengt in rov. 2.1, blijkt ook uit de uitgebreidere weergave in rov. 3.1 van de beschikking van 29 september 2017 ex art. 69 Fw van de rechter-commissaris. Ik verwijs voorts naar de in voetnoot 23-28 van het cassatieverzoekschrift vermelde vindplaatsen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/47e85cd46d22aa1e20f08800e202b9538d1f73862deaefe30d9bdf13bb462c2e | shasum -a 256