Alinea 52 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2018

10. Het derde lid van artikel 261 Sr is op voorstel van de Commissie van Rapporteurs in de wet gekomen en luidde toen het Wetboek van Strafrecht werd ingevoerd als volgt: ‘Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zoover de dader klaarblijkelijk heeft gehandeld in het algemeen belang of tot noodzakelijke verdediging’. Het artikellid kreeg zijn huidige inhoud in de jaren ’70. De Commissie Langemeijer, die eind jaren ’60 met het ontwerp van een herziene regeling van de strafbare belediging belast was, betwijfelde of de bepaling het haars inziens subjectieve karakter ervan voldoende tot uitdrukking bracht en stelde de volgende formulering voor: ‘Noch smaad, noch smaadschrift bestaat indien de dader klaarblijkelijk heeft gehandeld ter noodzakelijke verdediging, alsook indien hij te goeder trouw heeft aangenomen dat het telastegelegde waar was en dat het algemeen belang de telastelegging eiste.’ Het wetsontwerp dat op het rapport van de Commissie Langemeijer volgde, wilde deze strafuitsluitingsgrond evenwel anders formuleren: ‘Noch smaad, noch smaadschrift bestaat voor zover de dader heeft gehandeld tot noodzakelijke verdediging, of te goeder trouw heeft kunnen aannemen dat het te laste gelegde waar was en dat het algemeen belang de telastelegging eiste’. Daarmee werd niet langer geëist dat de dader ‘klaarblijkelijk’ had gehandeld ter noodzakelijke verdediging. En toegevoegd werd dat ook het te goeder trouw hebben kunnen aannemen dat het ten laste gelegde waar was tot straffeloosheid kon leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3711bf7690e83bcce43dfa78b67c896d96beec6f51695e7ee473a126a89f80b4 | shasum -a 256