Alinea 82 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2018

22. Naar het mij voorkomt brengt de verhouding tussen art. 261 lid 3 Sr en de strafbaarstelling van laster mee dat het betoog van de raadsvrouw zijn weerlegging vindt in de bewezenverklaring en de bewijsconstructie. In de bewezenverklaring is vastgesteld dat de verdachte wist dat het door hem aan zijn vroegere echtgenote ten laste gelegde feit in strijd met de waarheid was. In dit verband heeft het hof overwogen: ‘Het hof is (…) van oordeel dat hier sprake is van laster, als bedoeld in artikel 262, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht. Thans kan gezien het tijdsverloop niet meer worden vastgesteld of de term 'ontvoering' op waarheid berust. Dat de kinderen sindsdien zouden zijn vermist en er niets meer van hen is vernomen is echter in strijd met de waarheid, hetgeen verdachte - mede gelet op het feit dat verdachte voortdurend de nabijheid van zijn ex-echtgenote en kinderen opzoekt - wist.’ Daaruit volgt dat de verdachte niet ‘tot noodzakelijke verdediging’ heeft gehandeld. Tegen deze achtergrond was het hof niet verplicht om ingevolge art. 358 lid 3 Sv (dat in het algemeen gesproken op een kwalificatie-uitsluitingsgrond eveneens van toepassing is), in verbinding met art. 359 lid 2 Sv, afzonderlijk op het gestelde in te gaan. Ik merk daarbij nog op dat zich, gegeven de bewezenverklaring, het geval voordoet dat de verdachte door valse beschuldigingen een -in zijn ogen- goede zaak tracht te bevorderen. De wetgever heeft, zo bleek, met zoveel woorden aangegeven dat hij dergelijke beschuldigingen niet onder art. 261 lid 3 Sr wilde brengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3711bf7690e83bcce43dfa78b67c896d96beec6f51695e7ee473a126a89f80b4 | shasum -a 256