Onder 2.52 Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2018

Het in onderdeel 2.7 aangevallen oordeel had betrekking op de gevolgen hiervan: niet alleen [verweerder] zelf en de direct betrokkenen bij de Rotterdamse procedure zouden hiervan kennis nemen, maar het zou ook ter kennis (kunnen) komen van het publiek. In rov. 6.12 had het hof al gewezen op de bijzonderheid dat de onderliggende zaak (de Chipshol-zaak) “als tamelijk uitzonderlijk kan worden gezien, gelet op de omvang ervan en de aandacht ervoor in de media”. In rov. 6.13 heeft het hof hieraan toegevoegd dat (verwacht mag worden dat) het ‘wegzetten als leugenaar’ door derden serieus zal worden genomen: indien het woord van een rechter tegenover het woord van een advocaat staat, zullen “betrokkenen en het publiek eerder afgaan op de juistheid van de verklaring van de rechter dan van de juistheid van de verklaring van de advocaat”. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk. In rov. 6.15 is het hof nader ingegaan op het diffamerende karakter van het door een rechter ‘wegzetten’ van [verweerder] als leugenaar. Het voorgaande wordt niet anders door de overweging aan het slot van rov. 6.13 dat twee van de betrokkenen, te weten het bestuur van de Haagse rechtbank en de Raad voor de Rechtspraak, inderdaad de versie van [eiser] hebben geloofd en niet die van [verweerder] . Het hof beoordeelt dit risico naar het tijdstip waarop [eiser] deze stelling poneerde. Daarbij behoefde het hof, om zijn beslissing begrijpelijk te doen zijn, niet in te gaan op de stellingen van [eiser] over latere publicaties in de media, waarin – in de woorden van het middelonderdeel – “ [eiser] het er beduidend slechter vanaf heeft gebracht dan [verweerder] ”. De onderdelen 2.6 en 2.7 falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a2d6d6dd32ccd5be782267da579647cf1d0cd267032f3f68776381b751763b47 | shasum -a 256