Onder 3.9. Parket bij de Hoge Raad 13 juli 2018

De klacht faalt. Dat de wetgever met de op 1 juli 2008 in werking getreden Wro heeft bedoeld dat een overheid strategisch met haar bevoegdheden kan omgaan om volledig kostenverhaal te verzekeren, is – ervan uitgaande dat die stelling juist is – van betekenis voor de uitleg van het nieuwe recht. Daaruit kan echter niet worden afgeleid dat ook met oude gevallen strategisch mag worden omgegaan. [A] had reeds in 2003 verzocht om een kas op zijn gronden te mogen oprichten en had op 31 oktober 2005 en in maart 2007 vergunningaanvragen gedaan (zie het arrest van het hof na verwijzing onder 8). In dat licht valt niet in te zien dat ’s hofs oordeel dat het aan de Gemeente (ook) in verband met het verbod van détournement de pouvoir niet was toegelaten om de afdoening van deze aanvragen onder het oude recht te traineren met de bedoeling om op of kort na 1 juli 2008 met een nieuw bestemmingsplan te komen, opdat zij – naar in het geding na verwijzing moet worden verondersteld (vergelijk hiervoor onder 2.2) – vervolgens bij het verlenen van de bouwvergunning(en) van de nieuwe bevoegdheden van art. 6.17 Wro gebruik zou kunnen maken, rechtens onjuist is. Dat oordeel dunkt mij integendeel alleszins juist. Ik vermeld nog dat de Gemeente vóór verwijzing ook reeds had aangevoerd dat zij de beslissing op de bouwaanvraag van [A] niet kon aanhouden in verband met de Wet dwangsom en omdat er geen planologische motieven waren om te weigeren. Het beroep op détournement de pouvoir ligt ook in het verlengde van dit laatste verweer.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/46d14e67ddc7355267cc143af7311556c56ed89d10a0db2ceab9922cc6eb3de2 | shasum -a 256