Onder 6.8. Parket bij de Hoge Raad 4 september 2018

Men kan zich afvragen hoe deze overweging zich verhoudt tot het standpunt dat de Hoge Raad innam in HR 20 mei 2008, ECLI:NL:HR:2008:BC5961. Dat standpunt hield in dat het opzet van de verdachte mede gericht moet zijn op de in art. 285 lid 1 Sr genoemde beïnvloeding. Daarmee week de Hoge Raad af van de conclusie van A-G Machielse, die uit het bestanddeel “kennelijk” afleidde dat niet hoeft te worden bewezenverklaard dat de verdachte opzet had op beïnvloeding. Ik meen dat het ervoor kan worden gehouden dat de Hoge Raad niet op dit eerder ingenomen standpunt is teruggekomen. Zijn overweging in het arrest uit 2016 dat “voldoende is dat komt vast te staan dat de uiting kennelijk bedoeld was om de verklaringsvrijheid te beïnvloeden” heeft betrekking op de vraag wanneer een tot een getuige gerichte uiting van dien aard is dat van beïnvloeding sprake is. De strekking die objectief gezien (“kennelijk”) aan de uiting kan worden toegekend, is daarbij bepalend. Het woord “kennelijk” heeft zo gezien geen betrekking op het opzet van de verdachte, maar op de perceptie van derden, onder wie in het bijzonder de getuige. De uiting moet van dien aard zijn dat de getuige daaruit in redelijkheid heeft kunnen opmaken dat zij ertoe strekt zijn verklaringsvrijheid aan te tasten. Als die geobjectiveerde strekking ontbreekt, kan van beïnvloeding bezwaarlijk sprake zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f7ad98da4b3061f4e3754f647a22bd14ab131b9fa0ae6ffe2b873e5e36c0a2c7 | shasum -a 256