Onder 4.9 Parket bij de Hoge Raad 7 september 2018

Ik stel vast dat het hof heeft in zijn beoordeling onvoldoende onderscheid heeft aangebracht tussen de vaststelling van het gewoonlijk werkland en de toets of de arbeidsovereenkomsten van [eiser] c.s. kennelijk een nauwere band hebben met een ander land dan het gewoonlijk werkland. Gelet op de structuur van art. 6 EVO / art. 8 Rome I dient allereerst te worden beoordeeld wat het gewone werkland is (wat een ruim uit te leggen criterium is). Indien dat is vastgesteld dient vervolgens te worden nagegaan of er een ander land is dat kennelijk nauwer met de arbeidsverhouding is verbonden. Het gaat dus om een redenering (en een motivering) in twee stappen. Het hof heeft ten onrechte deze twee stappen laten samenvallen en zodoende het conceptuele onderscheid tussen het gewoonlijk werkland en het land met de nauwste band miskend. Het had eerst moeten onderzoeken of er een land is dat als het gewoonlijk werkland kan worden aangemerkt. Indien dat Nederland zou zijn, diende vervolgens te worden onderzocht of Hongarije niet toch met de arbeidsovereenkomsten de nauwste band heeft. Het hof heeft dat onderscheid niet gemaakt, maar aan de hand van een serie wegingsfactoren geoordeeld dat Hongarije het gewoonlijk werkland is, althans “ in ieder geval het land waarmee de overeenkomsten tussen Silo en [eiser] c.s. het nauwst is verbonden ”. Uit het bestreden arrest kan niet worden opgemaakt welke van de genoemde elementen betrekking hebben op de bepaling van het gewoonlijk werkland en welke elementen moeten worden gezien als behorende tot de toetsing aan de ‘ontsnappingsclausule’. Mede in het licht van de vergaande gevolgen die toepassing van deze bepaling voor werknemers als [eiser] c.s. kan hebben is een zorgvuldige motivering vereist, die evenwel ontbreekt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e070a12166ed714ce4388bde5809d826a171edff0ea56fa015e7bfc85eeb9444 | shasum -a 256