Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2019

Dit ligt mijns inziens ook besloten in HR 14 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:693, rov. 3.4.5 (uitgegaan moet worden van de commerciële waarde, waarbij de “ heersende marktrente” tot uitgangspunt wordt genomen; dit uitgangspunt dient om na afstorting “ tot dezelfde pensioenuitkering te komen ” als waarop de tot verevening gerechtigde echtgenoot zonder afstorting aanspraak had kunnen maken) en eerder al in HR 12 maart 2004, ECLI:NL:HR:2004:AO1289 , rov. 4.4 (waarin wordt overwogen dat het hoofddoel van de pensioenwetgeving is “ te waarborgen dat de (…) gedane pensioentoezegging zoveel mogelijk gestand wordt gedaan ” en dat de tot verevening gerechtigde echtgenoot in dat geval na de echtscheiding niet behoefde te aanvaarden dat “ haar hier aan de orde zijnde pensioenen niet (volledig) tot uitbetaling kunnen komen ”). Op vergelijkbare wijze spreken bovendien bijvoorbeeld Wortmann, het gerechtshof Den Bosch en de rechtbank Den Haag er respectievelijk van dat “ de werkelijke aanspraak verevend moet worden ” , dat “ de man moet zorgdragen voor afstorting bij een externe pensioenverzekeraar van het bedrag dat ( daadwerkelijk ) nodig is voor het aan de vrouw toekomende deel van haar pensioenaanspraken ” en dat “ het aan de werkgever (in dit geval de onderneming) [is] om ervoor zorg te dragen dat de financiering van het pensioenkapitaal zodanig is dat de volledige pensioenaanspraken, zoals opgenomen in de pensioenbrief, te zijner tijd kunnen worden uitgekeerd ” (onderstrepingen toegevoegd, AG ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f16c1d73926cf4ca1def07ff65d62c1cea07a3de30bb3039851d22a7312ab493 | shasum -a 256