Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2019

Ik meen echter dat er grond bestaat om ook een ná het tijdstip van scheiding (en op het moment van afstorting) ontstaan (groter) dekkingstekort, althans in bepaalde gevallen, niet slechts voor rekening van de tot verevening verplichte echtgenoot te laten komen, door deze – als dga – tot afstorting van de volledige aanspraken uit het kapitaal van de vennootschap te verplichten. Mijns inziens valt in ieder geval niet in te zien waarom iets anders zou moeten gelden als ná het tijdstip van scheiding enkel en alleen door een (steeds) lager wordende rente het vereiste dekkingskapitaal (steeds) hoger wordt en als gevolg daarvan het in de vennootschap aanwezige kapitaal (steeds) ontoereikend(er) wordt om de commerciële waarden van de pensioenaanspraken van beide echtgenoten te dekken. Hier lijkt me de redenering van de Hoge Raad – waarin de basis wordt gevormd door het uitgangspunt van de Wvps dat echtgenoten volgens die regeling in gelijke mate aanspraak kunnen maken op het pensioen dat gedurende de deelnemingsjaren tussen de huwelijkssluiting en het tijdstip van scheiding door een van hen is opgebouwd, en op de overweging dat dat uitgangspunt onverkort van toepassing is als er sprake is van een afstortingsplicht – evengoed op te gaan. Ook dan wordt aan het uitgangspunt dat de aanspraken van partijen (zoveel mogelijk) in dezelfde mate zijn verzekerd mijns inziens slechts volledig recht gedaan als het ontstane dekkingstekort door de echtgenoten in evenredigheid wordt gedeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f16c1d73926cf4ca1def07ff65d62c1cea07a3de30bb3039851d22a7312ab493 | shasum -a 256