Onder 2.15 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2019

In het onderhavige geval lijkt het er op het eerste gezicht in ieder geval op dat ervan moet worden uitgegaan dat er geen sprake was van een dekkingstekort in bovenstaande zin. In dat geval kan er derhalve ook niet (zonder meer) van worden uitgegaan dat de man – op grond van de postrelationele solidariteit of anderszins – (slechts) verplicht is tot afstorting van een lager bedrag dan de commerciële waarde van de pensioenaanspraken van de vrouw op het moment van afstorten. Het hof heeft in rov. 2.6 in ieder geval – in cassatie onbestreden – geoordeeld dat er op de peildatum (23 maart 2012; het tijdstip van scheiding in de zin van de Wvps) voldoende vermogen in [A] aanwezig was om de volledige aanspraken (dus zowel die voor de man als die voor de vrouw en uitgaande van een opbouw met ingang van 1 januari 1997) volledig te herverzekeren of extern af te storten, zonder daarbij de continuïteit van de onderneming in gevaar te brengen. Het hof overweegt voorts in rov. 2.7 – ook onbestreden – dat de door de vennootschap aan de man gedane dividenduitkering niet noodzakelijk was voor de aflossing van (een gedeelte van) zijn rekening-courantschuld en niet op het in de vennootschap aanwezige (dekkings-)kapitaal in aftrek zal worden gebracht voor de beoordeling die het hof hier maakt. Voor de situatie op het moment dat het hof in hoger beroep zijn beschikking wijst en de man – uitvoerbaar bij voorraad – tot afstorting veroordeelt, heeft het hof in rov. 2.7 tot slot nog – onbestreden – overwogen dat de man onvoldoende gemotiveerd heeft gesteld dat die situatie een dergelijke afstorting niet toelaat, en – nu dit gemotiveerd door de vrouw is betwist – heeft nagelaten een dergelijke stelling te onderbouwen met stukken, zodat dit voor zijn rekening en risico dient te blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f16c1d73926cf4ca1def07ff65d62c1cea07a3de30bb3039851d22a7312ab493 | shasum -a 256