Alinea 228 Parket bij de Hoge Raad 8 oktober 2019

40. Waar het derhalve uiteindelijk op aankomt, is of de vaststellingen en overwegingen van het hof op begrijpelijke en toereikende wijze het oordeel kunnen dragen dat de verdachte voorwaardelijk opzet had op de onjuistheid van de door hem gedane aangiften. Die vraag kan mijns inziens – ondanks de niet puntgave bewijsvoering van het hof – bevestigend worden beantwoord. Het hof heeft te dien aanzien diverse verklaringen van de verdachte als bewijsmiddel gebezigd. Die verklaringen zijn consistent voor zover de verdachte de personen [betrokkene 3] en [betrokkene 5] noemt als degenen van wie hij de auto’s afnam (bewijsmiddelen 16, 17, 18, 20) en hij zegt te hebben geweten dat hij voor de auto’s een te lage prijs betaalde (bewijsmiddelen 16, 17, 18). Hij wist dat die prijzen “niet konden kloppen” (bewijsmiddel 16). Hij wist, en had zeker moeten weten, dat er iets niet goed zat met de btw (bewijsmiddel 18). Hij vroeg zich wel eens af of de geluiden over btw-fraude in de autobranche ook bij [betrokkene 3] en [betrokkene 5] speelden (bewijsmiddel 20). Hij heeft [betrokkene 3] en [betrokkene 5] met dat gevoel geconfronteerd (bewijsmiddel 20) en aan [betrokkene 3] gevraagd of hij “wat met de btw deed” (bewijsmiddel 16). De verdachte ging desondanks door – en stak naar eigen zeggen zijn kop in het zand – omdat hij met de handel goed kon verdienen (bewijsmiddelen 16 en 18). Het hof heeft voorts vastgesteld dat de verdachte het uittreksel uit het handelsregister van de Kamer van Koophandel van [C] en [B] had opgevraagd en aan de hand daarvan moet hebben vastgesteld dat op zijn minst een reële mogelijkheid bestond dat er iets mis was in de relatie tussen [betrokkene 3] en [betrokkene 5] enerzijds en [C] en [B] anderzijds.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ca4df2cda30db6479f087ca658a530c2539f6d87904ff1d27da9b08481d5abba | shasum -a 256