Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 25 oktober 2019

De formulering van het vierde lid van art. 8 Wet Bopz lijkt mij te berusten op twee pijlers: enerzijds een instructie van de wetgever aan de burgerlijke rechter om zich in Bopz-zaken niet lijdelijk, maar actief op te stellen en zich zo breed mogelijk te laten informeren alvorens een beslissing te nemen over het verzoek tot het verlenen van een voorlopige machtiging. Anderzijds gaat het om een door de wetgever aan de burgerlijke rechter toegekende bevoegdheid om (ook ambtshalve) daartoe inlichtingen in te winnen bij de in dit artikellid genoemde personen als zij bereikbaar en beschikbaar zijn, ook al zijn zij niet tevoren formeel aangezegd of opgeroepen als getuige of deskundige. Daarachter steekt kennelijk de gedachte dat de in dit artikellid genoemde personen mogelijk over nuttige informatie beschikken en dat Bopz-zaken steeds spoedeisend zijn. Ten aanzien van patiënten die op grond van een eerdere rechterlijke machtiging reeds onvrijwillig in een psychiatrisch ziekenhuis verblijven, beperkt de rechter zich veelal tot het horen van de betrokkene en zijn advocaat en de ter zitting aanwezige of vertegenwoordigde behandelaar. Vanuit een oogpunt van rechtsbescherming is deze praktijk mijns inziens aanvaardbaar, omdat de betrokkene op grond van het zesde lid van art. 8 Wet Bopz altijd nog de mogelijkheid heeft om de rechtbank te verzoeken bepaalde personen als getuige of als deskundige te laten oproepen en te horen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c124e36d5ab508be6f21dafd359e5f7db41a63565b1f4d62886636da44f5a714 | shasum -a 256