Alinea 58 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2019

18. De indieners van het wetsvoorstel hebben bewust gekozen voor het behoud van het bestanddeel ‘oogmerk’ in de delictsomschrijving, juist omdat daarmee tot uitdrukking komt dat de belager het slachtoffer doelbewust tot iets wil dwingen of vrees wil aanjagen. Zij achtten het onwenselijk om die passage weg te laten, omdat de delictsomschrijving dan te breed zou worden. In mijn visie gaat de door Knigge voorgestelde uitleg daarom te ver, hoe vaag de bedoeling van de wetgever met de toevoeging van het oogmerk te dwingen iets te doen, niet te doen, te dulden of vrees aan te jagen ook is. Volgens de indieners moet de inbreuk weliswaar geschikt en geëigend zou zijn om een bepaalde opstelling teweeg te brengen, maar daarbij werd er reeds op gewezen dat het per slachtoffer kan verschillen hoe de (potentiële) belagingshandelingen worden geapprecieerd. Zo kunnen potentiële belagingshandelingen, zo blijkt uit in de memorie van toelichting genoemde voorbeelden, bij de ene persoon enkel leiden tot irritatie, terwijl die bij de ander – bijvoorbeeld, omdat diegene angstiger is aangelegd – wel vrees aanjagen. De door mijn ambtgenoot voorgestane beoordeling van de ernst van potentiële invloed die het stiekeme gedrag kan hebben op het persoonlijk leven en de persoonlijke vrijheid van het slachtoffer, vergt een ingewikkelde en zeer subjectieve exercitie, waarmee de kern – de bedoeling van de belager – uit het oog dreigt te worden verloren, omdat bekendheid met veel contextuele omstandigheden nodig is om tot een zodanig oordeel te komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee8ffe4538ada7b919b52dae946945397d7bca05fcd5b6741d19f970bcce48a7 | shasum -a 256