Onder 4.3. Parket bij de Hoge Raad 19 februari 2019

In onderhavige zaak is slechts in hoger beroep aan het hof ’s-Hertogenbosch verzocht een prejudiciële vraag voor te leggen aan het HvJ EU en is in de daaropvolgende cassatieprocedure over de uitleg van het hof van het begrip ‘geneesmiddel’ geen klacht geformuleerd en is evenmin een verzoek gedaan tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het HvJ EU. Weliswaar ontslaat dit de nationale rechter niet van zijn verplichting om ook ambtshalve over de correcte toepassing van Unierecht te waken , maar bezien vanuit de positie van de aanvrager had het voor de hand gelegen dat hij de Hoge Raad als de hoogste instantie die over zijn zaak oordeelde, wederom zou hebben verzocht het HvJ EU te laten vaststellen hoe het begrip ‘geneesmiddel’ dient te worden uitgelegd. Op grond van art. 267 VWEU zijn rechterlijke instanties waarvan beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, zoals de Hoge Raad in onderhavige zaak, verplicht een vraag tot uitlegging van een bepaling van Unierecht voor te leggen aan het HvJ EU als een kwestie in dat verband wordt opgeworpen in een aanhangige zaak. Op grond van het CILFIT-arrest van het HvJ EU vervalt de verplichting tot het stellen van prejudiciële vragen slechts dan, als de rechter heeft vastgesteld dat de betreffende Uniebepaling al door het HvJ EU in een vrijwel identiek geval is uitgelegd in een prejudiciële procedure ( acte éclairé ) of de toepassing van gemeenschapsrecht “zo evident” is, “dat redelijkerwijs geen ruimte voor twijfel kan bestaan” omtrent de wijze waarop de gestelde vraag moet worden opgelost ( acte clair ).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/092e5e269a7a642e86ecaa1f30be24ad033a3acf29b31b28469eada2e69ce42a | shasum -a 256