Alinea 105 Parket bij de Hoge Raad 19 februari 2019

33. Ik meen dat relevant onderscheid bestaat tussen de situatie waarin bestuursorganen met het oog op de vervulling van hun publieke taak en met inachtneming van de toepasselijke wetgeving op het terrein van de gegevensbescherming afspraken maken over gegevensverstrekking aan de ene kant en de situatie waarin incidenteel informatie wordt gevraagd aan een persoon van wie niet kan worden verwacht dat hij het toetsingskader overziet. Daarop wijst ook de geschiedenis van de totstandkoming van art. 126nd Sv. In de Kamerstukken wordt weliswaar benadrukt dat de opsporingsambtenaar die in het belang van een opsporingsonderzoek de beschikking wil krijgen over gegevens die bij derden beschikbaar zijn daartoe de bevoegdheden als opgenomen in het wetsvoorstel dient aan te wenden, maar in dat verband wordt opgemerkt dat van een burger geen uitgebreide kennis kan worden verwacht van het juiste beoordelingskader aan de hand waarvan hij een verzoek van de opsporingsambtenaar of de officier van justitie moet wegen. Dat is anders in geval van een wijze van informatieverstrekking als in de onderhavige zaak aan de orde. De onderhavige zaak kenmerkt zich erdoor dat het verzoek om informatie plaatsvond op basis van een convenant met (onder meer) de Belastingdienst, dat een wettelijke grondslag heeft in art. 67, tweede lid, AWR, in verbinding met art. 43c Uitvoeringsregeling AWR. Het uitwisselen van gegevens op basis van het convenant is mogelijk als die uitwisseling plaatsvindt voor zover die gegevens “nodig zijn om de samenwerking in het kader van de integrale toepassing en handhaving van overheidsregelingen effectief en efficiënt te laten verlopen”. Deze informatieverstrekking vond bovendien plaats op een moment waarop volgens het hof nog geen sprake was van een verdenking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbb207c4920763a29541f0e46fbb15377a02e86ce4032f24dff23b8b71ef9f9b | shasum -a 256