Alinea 56 Parket bij de Hoge Raad 19 februari 2019

14. De steller van het middel beklaagt zich over de begrijpelijkheid van het oordeel van het hof dat geen sprake is van een vormverzuim als bedoeld in art. 359a Sv. Hiervoor bleek dat het hof op niet onbegrijpelijke wijze tot het oordeel is gekomen dat er op het moment van het inwinnen van de gegevens geen verdenking van het medeplegen van (gewoonte)witwassen bestond. Dat brengt mee dat kan worden betoogd dat zich evenmin een vormverzuim heeft voorgedaan in het kader van het voorbereidend onderzoek van het in deze zaak ten laste gelegde en bewezen verklaarde misdrijf. Daarop zou het middel afstuiten, omdat dat is toegesneden op de toepasselijkheid van art. 359a Sv. Ik meen evenwel dat dat een te restrictieve opvatting zou zijn. Indien de rechter van oordeel is dat ambtenaren die zowel controlebevoegdheden kunnen uitoefenen als belast zijn met de opsporing van strafbare feiten doelbewust, met het oog op het buiten toepassing blijven van strafvorderlijke waarborgen, geen opsporingsbevoegdheden maar controlebevoegdheden hebben aangewend, zou het bevreemding wekken als geen aansluiting zou kunnen worden gezocht bij het toetsingskader van art. 359a Sv. Te wijzen valt op HR 3 april 2018, ECLI:NL:HR:2018:487. In deze zaak had een onderzoek van een voertuig plaatsgevonden in verband met eerdere woninginbraken in de regio, dat in de sleutel was geplaatst van een toezichthoudende bevoegdheid als bedoeld in de Awb. Volgens de Hoge Raad was echter sprake van een onderzoek in verband met strafbare feiten dat kon worden aangemerkt als opsporing als bedoeld in art. 132a Sv. In een dergelijk geval is een beroep op art. 359a Sv niet uitgesloten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbb207c4920763a29541f0e46fbb15377a02e86ce4032f24dff23b8b71ef9f9b | shasum -a 256