Alinea 96 Parket bij de Hoge Raad 19 februari 2019

26. In het kader van de modernisering van het Wetboek van Strafvordering wordt aandacht besteed aan de strafvorderlijke bevoegdheden tot het vorderen van gegevens. In de memorie van toelichting bij het voorgestelde boek 2 betreffende de opsporing wordt opgemerkt dat de hiervoor besproken “voorrangsregeling” in de praktijk van relatieve waarde is, omdat er veel omstandigheden zijn die ertoe nopen dat de gegevensdrager met de daarop opgeslagen gegevens in beslag wordt genomen. Voorgesteld wordt het onderscheid naar categorieën van gegevens te laten vervallen. Verder wordt de regel dat politieambtenaren niet mogen verzoeken om vrijwillige overgave van gegevens genuanceerd voor gevallen waarin de houder van gegevens voldoende inzicht heeft of op aangeven van de opsporingsambtenaar kan verwerven in het opsporingsbelang, zodat hij het belang van de bescherming van persoonsgegevens zelf kan afwegen tegen het belang van de opsporing. Daarmee kan beter recht worden gedaan aan de wetgeving op het gebied van de persoonsgegevens, waarbij ook te denken valt aan gegevensverwerking die noodzakelijk is voor een goede vervulling van een publiekrechtelijke taak door het desbetreffende bestuursorgaan dan wel het bestuursorgaan waaraan de gegevens worden verstrekt. Daarbij wordt expliciet verwezen naar de verstrekking van gegevens door de Belastingdienst op grond van artikel 67, tweede lid, onderdeel b, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen in verband met artikel 43c, eerste lid, onderdelen h, l, m en w, van de Uitvoeringsregeling Algemene wet inzake rijksbelastingen en naar rechtspraak waarin informatieverstrekking van de Belastingdienst aan de politie rechtmatig is bevonden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbb207c4920763a29541f0e46fbb15377a02e86ce4032f24dff23b8b71ef9f9b | shasum -a 256