Alinea 98 Parket bij de Hoge Raad 19 februari 2019

27. De Hoge Raad heeft zich niet eerder uitgesproken over de verhouding tussen gegevensverstrekking op basis van een convenant als bedoeld in art. 43c, eerste lid, onder m, Uitvoeringsregeling AWR en de artikelen 126nc, 126nd en 126f Sv. Wel is rechtspraak beschikbaar over de verhouding van controlebevoegdheden tot opsporingsbevoegdheden. Vaste jurisprudentie van de Hoge Raad is dat het bestaan van een redelijk vermoeden dat iemand zich heeft schuldig gemaakt aan een strafbaar feit niet in de weg staat aan het uitoefenen van controlebevoegdheden door politieambtenaren, mits bij aanwending van die bevoegdheden tegenover een verdachte de aan deze als zodanig toekomende waarborgen in acht worden genomen. In enkele van deze zaken ging het om het uitoefenen van de controlebevoegdheid als bedoeld in art. 160, eerste en vierde lid, WVW 1994, te weten het vorderen van inzage in het rijbewijs en/of de kentekenpapieren van het voertuig aan de bestuurder daarvan. Zolang de controlebevoegdheid daadwerkelijk wordt uitgeoefend, kan deze ook worden aangewend als er een verdenking bestaat. In NJ 1998/481 ging het om de uitoefening van controlebevoegdheden overeenkomstig de Wet inzake de douane bij een redelijk vermoeden dat art. 2, eerste lid, onder A van de Opiumwet was overtreden. In NJ 1989/390 betrof het de uitoefening van controlebevoegdheden op grond van art. 49, eerste lid, AWR in geval van verdenking van het onjuist of onvolledig doen van belastingaangifte.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bbb207c4920763a29541f0e46fbb15377a02e86ce4032f24dff23b8b71ef9f9b | shasum -a 256