Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 15 januari 2019

10. Een geval waarin de Hoge Raad de bewezenverklaring van het bestanddeel “zijn levensgeval” voldoende met redenen omkleed achtte en de bestreden beslissing in stand liet, doet zich voor in het arrest van 30 januari 2018, ECLI:NL:HR:2018:113. De verdachte en de aangeefster, die beiden dakloos waren, hadden gedurende een periode van ongeveer zes maanden dag en nacht samen opgetrokken. Daarbij had de verdachte de zorg voor de aangeefster – die gebruik maakte van een rolstoel – op zich genomen. Ten opzichte van de verdachte moest de aangeefster zich verantwoorden over haar doen en laten. Voorts was er sprake van seksuele omgang tussen de verdachte en de aangeefster. Het hof kwam mede op grond van deze vaststellingen tot het oordeel dat de verdachte en de aangeefster een zodanig nauwe persoonlijke betrekking van een zekere hechtheid met elkaar onderhielden dat de aangeefster als levensgezel van de verdachte was aan te merken. Dat oordeel, aldus de Hoge Raad, gaf niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting en was niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. Zie voor een ander geval HR 19 september 2017, ECLI:NL:HR:2017:2396. De verklaringen van de verdachte zelf hielden onder meer in dat hij een (nieuwe) relatie had met de aangeefster en dat zij Islamitisch waren getrouwd. Ook verbleef hij af en toe bij de aangeefster in haar woning en had hij een sleutel van de woning. De aangeefster bevestigde een en ander en voegde daaraan toe dat uit hun relatie twee dochters waren geboren. Het oordeel van het hof dat de aangeefster ten tijde van het tenlastegelegde feit als “levensgezel” van de verdachte kon worden beschouwd, gaf geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting, was niet onbegrijpelijk en behoefde geen nadere motivering. De Hoge Raad deed het cassatiemiddel af met toepassing van art. 81, eerste lid, RO.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dff0b896c736b1312fa6895bc5bfaaba4d07eb9f8e7032ff10fd178d0152d928 | shasum -a 256