Onder 2.43 Parket bij de Hoge Raad 22 februari 2019

Voor zover de klacht louter betrekking heeft op de bepaaldheidseis in verband met de veroordelingen onder (i) en (m) tot het verstrekken van, kort gezegd, bankrekeningafschriften, stuit het standpunt van de Provincie af op het expliciete oordeel van het hof in de voorlaatste zin van rov. 5.12 dat het gaat om bepaalde, concreet omschreven bescheiden. Met dat oordeel heeft het hof gerespondeerd op hetgeen Brachium (op de door haar bij repliek aangehaalde vindplaatsen) in de appeldagvaarding heeft aangevoerd , te weten, samengevat, dat zij het niet eens is met de visie van de Provincie dat zij àl haar bankrekeningafschriften aan de Provincie dient over te leggen, dat de veroordelingen onder (i) en (m) innerlijk tegenstrijdig zijn, omdat de – daar bedoelde – onderbouwing niet per se met het overleggen van alle bankrekeningafschriften kan geschieden, maar dat de reeds overgelegde bankrekeningafschriften, waaruit blijkt dat de koopsom is betaald en is verrekend met de schuld aan de bank, daartoe volstaan en dat afgifte van alle bankrekeningafschriften het doel voorbijschiet en een fishing expedition is. Verder heeft Brachium bij pleidooi in hoger beroep betoogd, kort gezegd, dat met betrekking tot de vorderingen onder (i) en (m) niet is voldaan aan het vereiste van “bepaalde bescheiden”. Daarbij heeft Brachium onder meer aangevoerd dat niet duidelijk is wat de Provincie nu precies wil ontvangen en hoe je überhaupt aantoont dat een koopprijs ‘ten behoeve van de lopende exploitatie is aangewend’ en/of ‘dat een bedrag op enigerlei wijze binnen of buiten de onderneming van Brachium beschikbaar is’ en dat volgens haar daarom niet aan het vereiste van ‘bepaalde bescheiden’ is voldaan .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/42d75e21645f2b26ae16f79af371c9d057611d128e4d7ab82407625d774d5401 | shasum -a 256