Onder 2.21 Parket bij de Hoge Raad 15 februari 2019

In de procedure tegen [verweerder] ging het om de aansprakelijkheid van de interviewer. Deze moet worden onderscheiden van de aansprakelijkheid van de geïnterviewde (in dit geval: [betrokkene 1] ) voor zijn uitlatingen. Op grond van een maatschappelijke zorgvuldigheidsnorm of van een beroepscode voor professionele journalisten kan een plicht van de journalist tot onderzoek en/of tot ‘wederhoor’ worden aangenomen voordat een journalist een bericht publiceert. Dat is de journalistieke onderzoeksplicht waarop de Rotterdamse rechtbank in haar zo-even aangehaalde overweging doelde . De omvang van deze onderzoeksplicht wordt echter beperkt door de persvrijheid en (de jurisprudentie over) de vrijheid van meningsuiting en nieuwsgaring; daarvan blijkt uit diezelfde overweging. In hoger beroep is de beslissing van de rechtbank Rotterdam in de zaak tegen [verweerder] bekrachtigd . Het gerechtshof Den Haag was (op grond van de door dat hof genoemde omstandigheden) van oordeel dat niet kan worden gezegd dat het [verweerder] duidelijk had moeten zijn dat – zoals [eiser] had gesteld, maar niet was komen vaststaan – de desbetreffende passage onwaarheid bevatte en/of dat [verweerder] anderszins lichtvaardig het citaat in het boek heeft opgenomen en daardoor – als die stelling van [eiser] juist was − [eiser] onrechtmatig heeft blootgesteld aan de suggestie dat hij als rechter niet onpartijdig en onafhankelijk was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b68d46d7b5ad85bda688ec1daadcd37ab6c15c3c745b159e8f88bd9b68990bac | shasum -a 256