Onder 6.6. Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2019

Onder ‘geweld’ in de zin van voornoemd artikel wordt doorgaans verstaan de aanwending van fysieke kracht (tegen personen of goederen), welke met zo’n hevigheid geschiedt, dat zij geëigend schijnt het in de betreffende bepaling beschermde rechtsgoed in gevaar te brengen. In het geval van art. 141 Sr betreft het te beschermen rechtsgoed de openbare orde. Volgens Wedzinga verwondert het niet dat openlijk met verenigde krachten geweld plegen tegen personen of goederen bij de totstandkoming van art. 141 Sr kennelijk algemeen werd gezien als een authentiek misdrijf tegen de openbare orde, aangezien het “immers min of meer vanzelf[spreekt] dat de openbare rust en veiligheid in het geding zijn wanneer verschillende personen openlijk met verenigde krachten geweld plegen”. Daarnaast maakt hij uit de totstandkomingsgeschiedenis op dat deze bepaling ook een gemeengevaarlijk karakter wordt toegedicht, namelijk als een misdrijf met als kenmerk dat door of vanuit een samengerotte menigte geweld gepleegd wordt. Gelijkelijk de lastig te voorspellen gevolgen van het gemeengevaarlijke delict van brandstichting zoals bedoeld in art. 157 Sr, kan volgens Wedzinga ook het door een samengerotte menigte gepleegde geweld escaleren, zonder dat de omvang van het kwaad vooraf te bepalen is door de daders. Niet vereist is dat het geweld beschadiging van goederen teweeggebracht heeft. Zo liet de Hoge Raad in 2003 het oordeel dat het besmeuren met eieren van de Amerikaanse ambassade kan kwalificeren als geweld in de zin van art. 141 Sr in stand. Tot slot hoeven het recht op eigendom en het recht op lichamelijke integriteit niet altijd geschonden te zijn bij overtreding van voornoemde bepaling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/71b2f6cdf8a89ac9b49d1a5e84c4d30494e8a6fd81aa1ec3aecde002e505fcdb | shasum -a 256