Onder 4.5. Parket bij de Hoge Raad 9 april 2019

Het is juist dat bij het instellen van rechtsmiddelen voor het Openbaar Ministerie striktere vormeisen gelden dan voor de verdachte. Indien door de verdachte bijvoorbeeld cassatie wordt ingesteld, terwijl tegen de uitspraak enkel hoger beroep openstaat, wordt desondanks aangenomen dat de verdachte het juiste rechtsmiddel wilde aanwenden en worden de stukken vervolgens doorgestuurd naar de griffie van het juiste gerecht. Deze zogeheten ‘conversie’ vindt niet plaats indien het Openbaar Ministerie een verkeerd rechtsmiddel heeft aangewend. En ook de versoepeling die in de literatuur is gesignaleerd over de omgang met fouten bij het aanwenden van rechtsmiddelen, lijkt niet zonder meer door te trekken naar de positie van het Openbaar Ministerie. Zo kon het gerechtshof aan de partiële intrekking van een rechtsmiddel door de officier van justitie niet voorbij gaan op de grond dat sprake was van een kennelijke vergissing. Daarnaast liet de Hoge Raad de door het hof uitgesproken niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie in stand, omdat een ondertekende appelakte gericht op het in de zaak tegen de verdachte gewezen eindvonnis ontbrak. De akte die zich wel in het dossier bevond had betrekking op een andere beslissing, te weten een "afwijzing vordering" door de "Meervoudige Strafraadkamer”, terwijl deze fout niet binnen de beroepstermijn was hersteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/acbf2cd8b91090d408ac037923f4bbed6e924431f75cd0488566ddca4352b2d5 | shasum -a 256