Onder 4.6. Parket bij de Hoge Raad 9 april 2019

Met een beroep op de voornoemde rechtspraak, wordt in de toelichting op het middel betoogd dat het hof geen speelruimte heeft om fouten in appelakten te ‘redden’ of te ‘herstellen’. In deze zaak doet zich echter een wezenlijk andere situatie voor dan de gevallen die hiervoor zijn besproken. Het juiste rechtsmiddel is aangewend en een partiële intrekking deed zich niet voor. Daarentegen is sprake van twee verschrijvingen in de appelakte en deze zijn door het hof ook als zodanig benoemd. Uit de rechtspraak blijkt dat dergelijke slordigheden zeker niet fataal zijn. Zo zijn in eerdere zaken de onjuiste vermelding van de naam van een officier van justitie, de onjuiste vermelding van een ontnemingsuitspraak terwijl zo’n uitspraak niet was gedaan en het benoemen van het verkeerde rechtsmiddel in de appelakte door gerechtshoven beschouwd als kennelijke verschrijvingen zonder daaraan consequenties te verbinden. Deze oordelen zijn telkens, met een verkorte art. 81-afdoening, in stand gelaten door de Hoge Raad. Ik zie geen aanleiding hierover in deze zaak anders te denken. Sprake is van duidelijke verschrijvingen, die geen aanleiding geven om erover te twijfelen of de officier van justitie hoger beroep wilde instellen tegen het eindvonnis van de rechtbank Overijssel, zittingsplaats Almelo in de zaak met parketnummer 88/770149-14.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/acbf2cd8b91090d408ac037923f4bbed6e924431f75cd0488566ddca4352b2d5 | shasum -a 256