Onder 2.35 Parket bij de Hoge Raad 5 april 2019

Het hof heeft aldus, anders dan het subonderdeel met de klacht onder A veronderstelt, niet in het midden gelaten wat er naar verwachting daadwerkelijk zou zijn gebeurd als [verweerster 1] Fa-med niet zonder de vereiste instemming van Igvo aan USN had verkocht. Het hof is veronderstellenderwijs uitgegaan van een verkoop op 19 oktober 2001, en heeft geoordeeld wat de waarde van de aandelen per die datum was. Naar het oordeel van het hof kan evenwel niet het (gehele) verschil tussen de verkoopprijs van f 31,5 miljoen en de ‘werkelijke’ waarde als schade worden aangemerkt, maar (ten hoogste, ingeval de werkelijke waarde hoger is dan f 35 miljoen) het verschil tussen de verkoopprijs en het bedrag van f 35 miljoen, waarvoor Igvo naar het oordeel van het hof haar instemming zou hebben gegeven. Anders gezegd: naar het oordeel van het hof kan, voor zover de werkelijke waarde hoger is dan f 35 miljoen, dit verlies van het ‘meerdere’ niet worden gezien als een gevolg van de tekortkoming van [verweerster 1] (en de onrechtmatige daad van [verweerder 2] ) en daarmee niet als voor vergoeding in aanmerking komende schade. Dat verlies zou zich immers ook hebben voorgedaan als [verweerster 1] Fa-med mét instemming van Igvo op 19 oktober 2001 had verkocht. Het hof heeft met de hypothetische bovengrens van f 35 miljoen het beginsel van volledige schadevergoeding dan ook geen geweld aangedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/969d2cd7cfb76fa0863a720986fc24fcae4da8c4d7121dff7daeb20642630f32 | shasum -a 256