Onder 1.5 Parket bij de Hoge Raad 26 april 2019

Volgens de rechtbank heeft de Politie gehandeld in strijd met een op haar rustende wettelijke verplichting. De rechtbank heeft het toetsingskader en de structuur van het verlofstelsel van de Wet wapens en munitie beschouwd. In de overwegingen 5.15 – 5.16 kwam de rechtbank tot de slotsom dat de structuur van het verlofstelsel meebrengt dat de korpschef die een beslissing moet nemen over een aanvraag wapenverlof, reeds bij geobjectiveerde geringe twijfel zijn voornemen tot weigering van het verlof aan de aanvrager kenbaar maakt. Een zodanig voornemen leidt tot een definitieve weigering, tenzij de aanvrager aantoont dat hem het voorhanden hebben van wapens en/of munitie wel kan worden toevertrouwd. De rechtbank zag zich daarom gesteld voor de vraag of de korpschef destijds in redelijkheid heeft kunnen oordelen dat geen geobjectiveerde twijfel bestond of aan de schutter het voorhanden hebben van een wapen en/of munitie kon worden toevertrouwd. In verband hiermee heeft de rechtbank onderzocht over welke informatie de korpschef destijds de beschikking had. De rechtbank maakte in overweging 5.23 de gevolgtrekking dat het bij de verlening van het wapenverlof buiten beschouwing laten van de eerdere weigering van een aanvraag wapenverlof in 2005 en van de Bopz-mutatie uit 2006 moet worden aangemerkt als het handelen in strijd met een wettelijke plicht. Het samenstel van deze, voor het korps PHM beschikbare, gegevens had een redelijk handelend en redelijk bekwaam korpschef tot het oordeel moeten brengen dat er ten minste reden was voor geringe twijfel of het voorhanden hebben van wapens of munitie aan de schutter kon worden toevertrouwd (overwegingen 5.25 – 5.29 Rb).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3d94de41515d9c4ecfb6becbd0ae48374945e658f9cb8668eb9daa52dad93a07 | shasum -a 256