Alinea 66 Parket bij de Hoge Raad 14 mei 2019

25. Maar ook wanneer voor een bedreigde ten tijde van het delict wel duidelijk is dat het ‘slechts’ om een voorwaardelijke bedreiging of belofte gaat en hij zijn onheil dus – zoals de steller van het middel poneert – kan vermijden, lijkt mij evident onjuist de stelling dat reeds daarom van bedreiging geen sprake is. Een bedreiging, begeleid door de mededeling dat de bedreigde niets overkomt zolang hij naar de pijpen van de verdachte danst – hetgeen het karakter van een niet mis te verstane waarschuwing heeft, en ook in die zin al snel bedreigend van aard kan zijn –, kan nog steeds de redelijke vrees aanjagen dat het misdrijf waarmee wordt gedreigd zal worden voltooid. De strafbaarstelling van art. 285, eerste lid, Sr onderscheidt zich van die van art. 284, eerste lid, Sr doordat moet worden gedreigd met een ernstig misdrijf en doordat (daarom) bedreiging met zo een in art. 285, eerste lid, Sr omschreven misdrijf óók in onvoorwaardelijke vorm strafbaar is. Onjuist is evenwel de opvatting dat art. 285, eerste lid, Sr niet van toepassing zou zijn op voorwaardelijke bedreigingen met een in die bepaling genoemd misdrijf of op uitingen die de verdachte zelf als “beloften” wenst te duiden. Zoals het hof terecht heeft overwogen, getuigt daarvan ook art. 285, tweede lid, Sr dat “deze bedreiging” (dat wil zeggen: die van het eerste lid) met een hoger strafmaximum bedreigt, ingeval zij schriftelijk en onder een bepaalde voorwaarde geschiedt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4844ec0002d684e93dfd317f925c53105d27335a336dd0adc0e358a44893a772 | shasum -a 256